Sometimes I can’t hear my own voice.
I never know until I am already burning.
Sometimes it’s just woods on fire, cracking in my ears.
My words drowned in fuel.
When smoke gets in my eys, apprehension starts to well, then evaporates in an instant,
I should have known; what little drops of conscience could withstand such a pyre?

ฉันไม่เคยรู้ตัว จนกระทั่งมอดไหม้ไปแล้วทั้งกาย
เมื่อควันไฟเข้าตา ความเข้าใจเริ่มเอ่อล้นขึ้น ทว่าก็ระเหยหายไปทันควัน
ฉันควรจะรู้อยู่แล้ว ความมีสติหยดเล็กจ้อยจะต้านทานกองไฟได้ยังไง?


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s